Blogs

Als zand tussen de vingers

In 'Sounds of Absence' schept componist en regisseur Falk Hübner dingen die er niet zijn.

Eerste deel
Je moet medelijden hebben met de pianist die zich temidden van de overblijfselen van zijn instrument bevindt. Hij maakt nog wel de passende gebaren, maar het leidt alleen tot klanken van ruis en ritme. Links liggen de hamerkoppen los van het mechaniek, en lezen we teksten over de praktijk van het studeren en spelen. Rechts leiden de toetsen als een tuinpad naar de lichtkrant die verhaalt van het overdrachtelijke, de communicatie van pianospel. Achterin: het karkas van het instrument zelf. Als amateurpianist ben ik tegelijkertijd gefascineerd en droevig.

Een zingende gids brengt ons naar van deel naar deel. Ik voel me als een rat in Hamelen, als een schipper bij de Loreley. Gelukkig delven we niet het onderspit, maar worden we veilig afgeleverd.

Tweede deel
Op de vloer uitgespreid: een wirwar van kabels, een bierflesje, apparatuur, een gitaar. We kijken naar een staaltje 'electronisch apekooien' – alles wat tot geluid kan leiden, wordt uit de kast getrokken. Met versterking en bewerking bouwt zich een ragfijn klankweefsel op, dat met een prachtig citaat van Blackbird van de Beatles voortijdig aan zijn einde komt.

Derde deel
Onbeweeglijk staat een blazer op ons te wachten. Aan zijn handen en houding zie je dat hij saxofonist is, maar het instrument ontbreekt. Het beroeren van de kleppen levert in eerste instantie alleen de anders ongewenste percussionistische bijwerkingen van een blaasinstrument op. Dan zet de musicus ook zijn adem in, en zijn gezichtsexpressie. Buster Keaton met geluid. Een hele toer als je bedenkt dat al het geluid vooraf is opgenomen. Het doet je beseffen dat een sax ook kan klinken als een fluit, een klarinet, een zucht.

Vierde deel
Via de krochten van de Stadsschouwburg, een betonnen bunker waar menig dictator jaloers op zou zijn, komen we weer met zang – en gerelateerd pianospel achter een dichte deur – terug bij af. Een harp – live, reageert en duelleert met een harp – op video. De harpiste in dialoog met zichzelf. De scenische toevoeging blijft onduidelijk, evenals de uitwerking van de basisgedachte. Soms is er een interessante verwarring; wie speelt er nu? Met het uitdoven van de video en audio in een waas, blijven we achter met een onbestemd gevoel. Niet fijn, wel passend.

afbeelding van Marc van der  Heijde

door: Marc van der Heijde

Marc combineert zijn liefde voor klassieke muziek met zijn professionele expertise. Hij ondersteunt musici, muziekensembles en -organisaties, zie www.greenroomcreatives.nl

Terug

Reageer

* Verplichte velden