Blogs

Katia Kabanova

Voordat ik richting de Schouwburg vertrok, moest ik natuurlijk even aankondigen op Facebook dat ik naar Katia Kabanova zou gaan richting de Operadagen. Een van de reacties die ik daarop kreeg, was dat deze opera van Janáček naar het toneelstuk van de Rus Ostrovski was. Van mijn stuk gebracht pakte ik het programmaboekje, op zoek naar een tegenargument. Dit bestond uit het feit dat er geen bewijs was van enige connectie met de Russische literatuur. Zonder tijd te hebben om het nog te googlen, houd ik me vast aan de Tsjechische afkomst van Janáček.

Altijd weer die Russen
Toen ik daadwerkelijk in de zaal zat, vroeg ik een potlood aan de dame rechts van mij. En nog eens, in het Engels. Omdat mijn telefoon uit was, moest ik dus een paar notities maken over de avond. Haar vriend, een rossige jongeman die misschien wel een Rus in vermomming leek, leende me een potlood. Ik heb het nog steeds en na de voorstelling ook nog gebruikt voor nog wat notities. Maar de laatste die ik opschreef, ging over drie dames achter mij. Want het waren Russinnen.

Sporen van het origineel
Ergens snapte ik wel dat ze tijdens de voorstelling giechelend met elkaar zaten te fluisteren over de voorstelling. Vanaf het begin oogde vooral het decor op iets wat het Ro Theater had kunnen fabriceren zou echt. Ook de opkomst van de zangers bleek goed uitgedacht. En al snel ontvouwde het verhaal zich zoals beschreven in het programmaboekje. Kabanicha, de moeder van Tichon, die duidelijk alle touwtjes in handen heeft binnen het gezien. Maar zoals de filmwereld ons al heeft geleerd is geen enkele mater familias alwetend en ontwikkelt het verhaal over de opgesloten Katia in zowel haar huwelijk als letterlijk in het huis. En dat maakt het verlangen naar haar aanbidder en toekomstige minnaar Boris nog ondraaglijker. Brandende verlangens die een mens kunnen verteren.

Als het stuk niet overduidelijk ingekort was, zou deze uitvoering een meer dan briljant stuk zijn geweest. Als, want steeds als het licht even uitging voor een scènewisseling werd er ook een klein sprongetje in de tijd van het verhaal gemaakt naar mijn gevoel. Wat het wel voor elke zanger mogelijk maakt om eerder te schitteren in het stuk. Dat bleek wel toen de bijrollen Koudriach (Jérôme Billy) en Varvara (Céline Laly) een prachtig Tsjechisch lied zongen over een jong, mooi meisje dat naar huis moet. In mijn ogen het hoogtepunt van de avond, maar ik heb me op de trap aangesloten bij de woorden van mijn rossige potloodleverancier: 'Ik heb me goed vermaakt'.

afbeelding van Renato  Proper

door: Renato Proper

Renato Proper (1986) begon in 2010 te bloggen over o.a. De Internationale Keuze, Geen Daden Maar Woorden, de Rotterdamse Orgeldagen en Operadagen Rotterdam. Hij is nog steeds te strikken als blogger, maar is tegenwoordig vooral actief als schrijver en dichter onder het pseudoniem Miguel Santos. In 2013 publiceerde hij zijn debuutroman 71|17, dat gevolgd gaat worden door een dichtbundel. Ook organiseert hij de Poetry Slam Rotterdam en het poëziepodium Het Nieuwe Dicht en is hij huisdichter van het radiostation Open Rotterdam. Zie ook miguelsantos.nl voor zijn poëzie of 7117.nl voor zijn debuutroman.

Terug

Reageer

* Verplichte velden