Blogs

‘Kijk, dit is opera!’

Wat een leuke en veelzeggende reactie uit het publiek. Na afloop van een openbare repetitie van Codarts studenten muziektheater was er even gelegenheid voor vragen en reacties. Er was gewerkt aan delen van een eindexamenvoorstelling Don't Look Back Baby. We zagen en hoorden koren uit l'Orfeo van Monteverdi, met ontblote bovenlijven (de witte bh's bleven aan) en witte wikkelrokken. Er werd mooi gezongen en bewogen, op het laatst precies zoals de bedoeling van regisseur Anouk Beugels was, goed samen uit het raam gekeken, fraai gegroepeerd rond de centraal staande espressomachine, gloedvol golvend werden door ieder innige mondkussen doorgegeven en toen was het ineens tijd om te stoppen.

Waren er misschien nog vragen? Jazeker, wanneer was de voorstelling? 18 en 19 juni, in deze zelfde zaal, 20 uur, weer gratis toegang, te reserveren via www.codarts.nl.
Komen er niet teveel aria's in voor, want ik houd zo van koorzang! Nee mevrouw, er is heel veel mooie samenzang te genieten.
'Kijk, dit is opera vind ik', zei iemand op de eerste rij. 'Ik heb andere voorstellingen in de Operadagen gezien, maar dat vond ik geen opera. Dit wel. Ik heb genoten!'

Het is een vaker gehoorde reactie uit het publiek, kenmerkend voor de even prettige als heilzame verwarring die Operadagen Rotterdam bij menigeen sticht.
Opera is voor velen wat wij hebben geleerd dat opera is. Liefst beroemde componisten, zangers en orkesten, op podia en in grote zalen, in bekende vormen en vertrouwde melodieën. Er hangt vaak ook nog een fors prijskaartje aan, want opera is de duurste kunstvorm. Bij deze Codarts presentatie kon je voor niks naar binnen. De begeleiding is straks door een klein ensemble, maar was nu met piano. Dat koffieapparaat kenden ze niet in Monteverdi's tijd. De zangers zaten bepaald niet in de kostuums die ten tijde van de première van l'Orfeo in 1607 gangbaar waren. Monteverdi zou niet weten wat ie zag!

Het bijzondere is dat vrijwel alle voorstellingen tijdens de Operadagen Rotterdam die vrijmoedige omgang met muziektheater kennen. Een superieure Katia Kabanova met louter pianobegeleiding, Een installatie, beeldende kunst met zang en een langzame dramatische ontwikkeling. Een arena midden in de stad vol filosofen, uitmondend in een kleurrijk muzikaal gedragen verlangen naar een nieuwe tijd, aangevoerd door een klein meisje. Een oudere vrouw, verdwaald in de emoties over haar bestaan, beeldschone teksten en beelden, in wisselwerking met een strijkkwartet. Een klassieke, zachtmoedige zeemans saga met een snoeiharde pop/rock band. En ga zo maar door. Het verschilde niet wezenlijk met de eigenzinnige Don't Look Back Baby die hier in de maak is.
In het verlangen om de varianten en uitersten van de zeggingskracht van zingen te verkennen en beleven hoorden we deze week met een biertje in de hand zelfs geprogrammeerd grommen, sissen, piepen en jodelen.

Net als bij l'Orfeo vier eeuwen geleden gaat het in de Operadagen om actueel muziektheater. Scheppen, vormgeven en beleven in de geest van de eigen tijd.
Dat is opera. Altijd geweest.

afbeelding van Casper  Vogel

door: Casper Vogel

Casper Vogel is lid van het bestuur van Operadagen Rotterdam en programmeert de huisconcerten. Meer over hem op www.podiumkunsten-advies.nl.

Terug

Reageer

* Verplichte velden