Blogs

'Stilte bestaat uit alles wat er niet meer is'

'Zoals wit een mengsel is van alle kleuren, bestaat stilte uit alles wat er niet meer is.' Deze tekst van Peter Verhelst is de rode draad door de voorstelling Arthur, geschreven ter nagedachtenis aan de Eerste Wereldoorlog die honderd jaar geleden begon.

Arthur is een bewerking van de semi-opera (een voorstelling met daarin zowel opera als toneel) King Arthur van Henry Purcell. Waar King Arthur over de overwinning in een oorlog gaat, gaat Arthur juist over het verlies. Want is er eigenlijk in een oorlog wel sprake van een winnaar? Onder regie van Paul Koek herschreef auteur Peter Verhelst de oorspronkelijke teksten, wat resulteert in een poëtisch verhaal over het verlies in een oorlog begeleid door de muziek van Purcell gespeeld door B'Rock.

De voorstelling start wanneer alles al voorbij is. Een jongen in een skeletpak huppelt door het veld. In zijn jeugdige onschuld lijkt hij een soort jutterstocht te ondernemen tussen de gestorven soldaten. Vele kledingstukken en laarzen liggen voor het oprapen en de jongen trekt deze aan. Een andere jongen, Arthur, is ook op ontdekkingstocht gegaan. Hij beklimt een uitkijktoren, vanwaar hij alles kan overzien. De vlaggen van alle landen die meevochten zwaait hij heen en weer, maar uiteindelijk moet hij ze binnenhalen, want geen enkel land wint deze oorlog.


Claron McFaddon loopt met een stok voor blinden schuifelend naar voren. Waar is haar man gebleven? Haar tekst duidt haar verdriet om haar man. Wanneer ze zingt komt dit regelrecht uit het hart, wat absoluut vraagt naar meer. Helaas was haar rol als blinde vrouw vooral beperkt tot zitten op een stoel en praten. De meeste liederen worden gezongen door sopraan Elizabeth Cragg. Haar zang is op een andere manier mooi. Meer intiem en dicht bij haarzelf verklankt zij het verhaal van de oorlog samen met de prachtige samenklanken van Cappella Amsterdam en de mannelijke solisten Reinoud Van Mechelen en Konstantin Wolff.

Een ander deel van het verhaal wordt verteld door Yonina Spijker als verpleegster. Ze lijkt gek geworden door alle ellende die zij op het slagveld gezien heeft. Ze ratelt maar door over alle bloemen en planten die er niet meer zijn. Wanneer zij staand op een stoel een mars inzet en het koor meezingt komt het oorlogsleed bij mij echt binnen. Je hoort in het gestamp en geklap van het koor de massa's soldaten die hun einde vinden. De muziek van Purcell lijkt daarin, ondanks de prachtige uitvoering, op enkele momenten te kort te schieten. Wat de muziek van Purcell wel doet is iets hemels verklanken. In het slotkoor houden de solisten de lampen die op het podium staan vast in hun handen en richten deze omhoog. Herdenk iedereen die gevallen is, daarna is er weer licht in de duisternis!

Arthur is een emotionele reis naar de stilte die achterblijft als dierbaren sterven in een afschuwelijke oorlog, maar ook naar een (hopelijk betere) wereld die uit de restanten zal herrijzen. In het Flagey-theater was het podium behoorlijk krap, wat de bewegingsvrijheid beperkte. Ik ben daarom heel benieuwd hoe de ruimte van de Onderzeebootloods benut gaat worden met het vervolg van Arthur tijdens Operadagen Rotterdam.

afbeelding van Fien  Duijnmayer

door: Fien Duijnmayer

Fien Duijnmayer (1988) is afgestudeerd musicologe. Gek van klassieke muziek en werkzaam bij verschillende muziekfestivals, waaronder het Schiermonnikoogfestival en Operadagen Rotterdam

Terug

Reageer

* Verplichte velden