Blogs

Being Arthur – Een troep op zoek naar een leider

Een rijk karakter, die Arthur. Een strijdheer waar nodig, een wijsgeer waar mogelijk. Geen wonder dus, dat deze figuur in alle tijden welkom is. En nu dus in 2014 per toeval ons tegen het lijf loopt. 

O nee, wacht even. Wat ons tegen het lijf loopt is een groep acteurs en musici. Zo schakelt 'Being Arthur' steeds van karakter naar performer en weer terug. Dit interessante gegeven wordt ondersteund door een klein maar effectief muziekensemble. Trompet, cello, toetsen en slagwerk leggen een mooie basis voor de zangers. En de voorstelling heeft een droomstart: trompettist Marc Kaptijn speelt barokmuziek. Wanneer we hem, als de rattenvanger van Camelot, de Onderzeebootloods in volgen, omarmt de akoestiek ons warmhartig.

Arthur, vergezeld van zijn vrouw Guinevere en zes ridders (allen in eenheid Lancelot genaamd), vertelt ons van hun reis. Een reis van een levende legende, want dat zijn ze. En het thema van vanavond wordt ons gemakshalve snel gepresenteerd: gelijkwaardigheid. Om de woorden kracht bij te zetten, zegt Arthur: 'Jongens, pakken jullie de ronde tafel even'. Het wordt een kampeerscène. Er is broederschap. Er zijn chicken wings.

Guinevere gooit roet in het eten. Ze wil meer privacy, ze wil Arthur meer voor haarzelf. Maar Arthur heeft een grotere gedachte: 'Be a part of the whole, and you'll be a part of me'. De teksten van Anna Maria Versloot klinken precies zoals de muziek van Lucas Wiegerink: als musicalmateriaal. Helaas: de ijle schoonheid van de barok ligt achter ons en we zijn in een voorstelling beland van teksten en liedjes. Er is sprake van macht, positie, verantwoordelijkheid. Er is een lied.

Er is ook een Heilige Graal. Een spiegelbol. En daarin ziet Arthur ineens dat hij een vrouw is. (Dat had ik misschien even moeten vermelden: de geweldige Jorien what's-in-a-name Zeevaart.) Maar deze doorbraak is voor niemand anders dan Arthur een probleem. Al de tijd was hij een man en liet hij hen zien wat ze moesten doen, totdat het goed was om een vrouw te zijn en hen te laten zien hoe ze kwetsbaar moeten zijn. Er is een lied.

Pas als de voorstelling a cappella eindigt, komen we weer een beetje terug bij de schoonheid van muziek. 'Candide' van Voltaire/Bernstein komt in gedachten: ook op een wonderlijke reis, afsluitend met de moraal 'The only way to live is to try and make some sense of life'. De les van vanavond is: 'Be the part of the whole, (...) be the one and be all'. Ik hoor het aan als een boodschap, als iets dat gezegd móet worden, maar de musicalstrategie heeft het voor mij teniet gedaan. 'Being Arthur' is: zo plat als een dubbeltje zijn.

Fotografie: The Fox is Mine

afbeelding van Marc van der  Heijde

door: Marc van der Heijde

Marc combineert zijn liefde voor klassieke muziek met zijn professionele expertise. Hij ondersteunt musici, muziekensembles en -organisaties, zie www.greenroomcreatives.nl

Terug

Reageer

* Verplichte velden