Blogs

Tosca – Een meesterlijke teaser

'Ze klappen al en we hebben nog niets gezien', roept een man op de voorste rij. Uit de speakers klinkt een publiek dat applaudisseert alsof er een dirigent op komt. En de man blijkt de speler te zijn. Hij herhaalt zijn eerste zin nog maar eens en loopt dan naar de stoel tegenover het publiek. Grinnikend gaat hij zitten zoals wij, het publiek, vijf minuten eerder in de gang voor de Krijn Boon studio in de Schouwburg stonden: een tikkeltje onwennig, nieuwsgierig en schaapachtig grapjes makend. Bijna zoals ik ook ben gaan zitten, alsof je in een spiegel kijkt. Wat nog niet eens zo gek is in het theater. 'Aanvang.'

En vanaf dan word ik meegesleurd in een verhaal dat gaat over de opera Tosca, maar ook weer niet. De man op het toneel, zittend naast Sjoerd, begint te vertellen over een mooie vrouw die hij ziet. En een schilder. En de vrouw is blond, en heel mooi. Tot zover is dit kindproof, gezien de twee meisjes op de voorste rij die ademloos luisteren. Langzaam ontvouwt het verhaal van de opera zich in de anekdote. We hadden op een feestje kunnen zijn, pratend met iemand die enthousiast verteld over de opera die hij heeft gezien. Maar dan wél boeiend en amusant verteld. Zelfs de imitaties van de échte geliefde van de schilder Mario 'Oh Mario' zijn zelfs hilarisch. Alsof Melles je beste vriend is die je enthousiasmeert voor de opera, de Grote Emoties en de verhalen zoals de Operadagen ook bedoeld zijn, gok ik.

Je blijft luisteren naar de briljante tekst, mede dankzij het geloofwaardige spel van Melles. Ik kan even geen voorbeelden bedenken, maar ik snap waarom John Buijsman een groot fan is van Peer Wittenbols' teksten. Dit verhaal is een meesterlijke teaser naar de echte opera zonder in de schaduw ervan te staan. Een unieke vertelling die mij doet verlangen naar meer, meer verhaal, meer opera. Dit half uur duurde voor mijn gevoel minstens een uur, maar had wat mij betreft best langer mogen duren. Vooral omdat de manier waarop er door Melles gespeeld wordt, is deze voorstelling ook een antwoord op de vraag: 'Hoe kijkt een bezoeker van een opera naar een voorstelling?'

Hoe vaak krijg je de mogelijkheid om zo'n beknopte versie te zien van een lange opera, waarbij het originele verhaal overeind blijft staan. Goed te volgen is. Niet tot nauwelijks. Deze Tosca zou een standaard moeten worden voor stukken gebaseerd op of naar aanleiding van een opera. Als voorgesprek zou het ook niet eens misstaan. Waar het leven normaal gesproken doorgaat, is deze Tosca een verhaal dat het leven even doet vertragen. Dit pakt. Sleept mee. En laat je pas los als de laatste aria is gezongen. Ik ben fan.

afbeelding van Renato  Proper

door: Renato Proper

Renato Proper (1986) begon in 2010 te bloggen over o.a. De Internationale Keuze, Geen Daden Maar Woorden, de Rotterdamse Orgeldagen en Operadagen Rotterdam. Hij is nog steeds te strikken als blogger, maar is tegenwoordig vooral actief als schrijver en dichter onder het pseudoniem Miguel Santos. In 2013 publiceerde hij zijn debuutroman 71|17, dat gevolgd gaat worden door een dichtbundel. Ook organiseert hij de Poetry Slam Rotterdam en het poëziepodium Het Nieuwe Dicht en is hij huisdichter van het radiostation Open Rotterdam. Zie ook miguelsantos.nl voor zijn poëzie of 7117.nl voor zijn debuutroman.

Terug

Reacties (1)

  • ROMelles
    Dank dank dank!

Reageer

* Verplichte velden