Blogs

A love unsung - giechelen om de componist

Een opera zonder zang, maar met beelden en gesproken tekst op film en live-muziek van vier muzikanten die reageren op de beelden. De muziek vertelt een verhaal over noten die hun eigen weg lijken te willen gaan. Over muzikanten die stiekem door blijven spelen. Over muziek die zich los worstelt van de compositie. Een kwartet in grote witte jurken schuifelt over het toneel. De hobo (Marieke Schut), viool (Jellantsje de Vries), altviool (Liesbeth Steffens) en cello (Doris Hochscheid) maken samen mooie klankkleuren, soms licht en vrolijk, soms emotioneel en meeslepend. Af en toe klinkt het als toegankelijke filmmuziek, maar dan is het opeens een onvoorspelbaar, komisch spel tussen de instrumenten. De muzikanten spelen op een wit vlak tussen allerlei platgewalste flessen en wijnglazen, een halve fiets, een half wit leren bankstel en andere spullen. Zij lopen, liggen, zitten, fluisteren en giechelen. Ja, ze giechelen, schieten dan in de lach, lopen op elkaar af en zetten direct het volgende stuk in.

Maar... Tegelijkertijd zien we op drie videoschermen het universum van een megalomane componist. Hij leeft in zijn vrijwel lege appartement, een soort garage, met ongeopende flessen wijn, een piano, daarop twee grote kandelaars met brandende kaarsen, een pompeus hemelbed met een soort slagroom/jaren '80-design, stapels bladmuziek en een afstandsbediening. 'Mijn huis was een onneembare vesting' aldus de componist. Hij vertelt ons met een zware stem dat ze nu weg is, zijn 'perfecte muze'. Hij heeft haar vermoord, omdat ze niets kon met de muziek die hij voor haar gecomponeerd had. Of eerder, 'deze muziek die is ontstaan in jou'. Nu ze weg is, lukt het componeren evenmin. Haar geest teistert hem, ze lacht hem uit. We horen telkens weer een hartslag. De acteur Johan Leysen zit achter de piano en acteert dat hij niet weet wat hij moet spelen. Hij stort zich op zijn hemelbed neer. Hij ijsbeert tussen zijn uitgelichte meubels. Hij verscheurt bladmuziek. Elk moment uit het verhaal van deze componist en zijn muze wordt uitgerekt, benoemd, in beeld gebracht en eindeloos herhaald. De muze zien we nooit, alleen het beeld van haar jurkje en ondergoed naast het bed komt steeds dichterbij. De componist heeft spijt, 'Kom terug! Kom terug!' en we zien hoe hij letterlijk zijn klok terugdraait.

Maar de componist moet uiteindelijk zijn 'vesting' verlaten. Als hij niet meer terugkomt op beeld, schudden de muzikanten letterlijk zijn invloed van zich af. De grote jurken gaan uit en er komen korte, witte jurkjes tevoorschijn. Het laatste stuk spelen ze deels lopend, ze zijn nu eindelijk vrij en gelukkig hoeft dat even niet benoemd te worden.

Met een 'A love unsung' krijgen wij een verhaal te horen met een prachtige, melodieuze compositie. De geprojecteerde beelden en de teksten van de acteur vertellen ons nogmaals het verhaal, erg letterlijk, met veel herhaling, clichés en weinig ruimte voor verbeelding. De makers lijken het pompeuze verhaal nergens te kunnen relativeren, zij willen ons echt ontroeren met deze grote woorden, grote emoties en anachronistische beelden. Het gegiechel van de muzikanten kwam dan ook als een aangename verrassing, de muzes/wraakgodinnen bespotten de componist en gaan hun eigen gang. Zij laten hun muziek voor zich spreken en dat klinkt aangenaam.

afbeelding van Elly  Scheele

door: Elly Scheele

Elly Scheele (1987) is freelance schrijver van toneel, essays en proza. In 2013 studeerde ze af van de opleiding 'Writing for performance' in Utrecht. Sindsdien zijn er meerdere stukken van haar in première gegaan en verschillende artikelen gepubliceerd in o.a. De Theatermaker. In september zal haar voorstelling LITTLE BLACK DRESS op het Fringe festival in première gaan. Naast haar schrijfwerk, werkt ze ook als dramaturg, vertaler en boventitelaar.

Terug

Reageer

* Verplichte velden