Blogs

Femmes Fatales – ‘Ik heb nergens spijt van’

'Nothing in biology makes sense except in the light of evolution' staat er boven de vleugel waar pianist en verteller Christiaan Kuyvenhoven zijn verhaal over Cosima begint, de vrouw van Wagner en dochter van Liszt. Nu ja, in fragmenten. Want een twee uur durende voorstelling in een half uur stoppen zou bijna wreed zijn. Bijna net zo wreed als jezelf volledig wegcijferen omwille van het geniet van je echtgenoot. Om hem vervolgens na het verwezenlijken van zijn magnum opus te moeten begraven. Weg identiteit. Weg leven. Weg vaderfiguur en de (vader)liefde waar Cosima zo naar verlangde. Maar goed, als jou is bijgebracht dat 'jouw behoeften ijdel zijn' en 'het hart een martelaar is, was er bij voorbaat al weinig hoop. Dankzij het vertederende pianospel van Kuyvenhoven en zijn warme, poëtische vertelwijze mogen we wegdromen naar dat huis bij Luzern. En in deze uitvoering smaakt dit naar meer. Meer verhalen, meer muziek.

Tijdens deze operawandeling krijgen we ook meer, maar nu iets heel anders. In een kleine expositieruimte in TENT, locatie twee, gaan we luisteren naar misschien wel één van de oudste horrorverhalen. Ooit geschreven en bedacht als kunstballade door Gottfried Bürger, nu opgevoerd als horrormelodrama met muziek van, ja daar is 'tie weer, Frans Liszt. In een opstelling die net zo goed een live reading zou kunnen zijn van het hoorspel War of the Worlds dragen de drie zangtalenten van Codarts in gesproken woord Bürgers tekst voor. Met veel overgave en meeslepende vertolking doen de verteller, moeder/Willem en Lenore me qua voordracht denken aan John Cusack als briljante maar angstaanjagende Poe. 'Quoth the base, Lenore, / nameless here, forever more', schiet er door mijn hoofd. Dit werk inspireert en zet je aan het denken, moet ook Poe hebben gedacht om naar dit te verwijzen in zíjn magnum opus.

Vandaag de dag staan de vraagtekens bij de stukken zelf en is de Dood slechts een prominente aanwezigheid in de opera, getuige de laatste voorstelling van de wandeling in het Ro Theater. Simonne Moesman vertelt ons in mooi Vlaams Nederlands waar de Grote Emoties in opera's zoals Madame Butterfly, La bohème en Tosca vandaan komen. Die Grote Emoties die door het noodlot veroorzaakt, vaak leidend tot de dood. Dit alles onder het motto: 'Wat te doen als hij niet terugkomt? Sterven!' En hoe gaat dat heroïscher dan wanneer het hoofdpersoon ziek is? Maar ondanks dat er nog een prachtige slotaria in de eigen sterfscène uit kunnen knallen, dát maakt het spectaculair. Zo één waar in ieder geval ik, maar zelfs de Dood even van moet huilen. Zeker als je al twee sterfscènes met aria voor je kiezen hebt gehad (achtereenvolgens harakirizelfmoord, toen een sprong van de Engelenburcht). Dat gaat je zeker niet in de koude kleren als je de zon weer inloopt. Nog nagenietend denk je aan één van de zinnen die op een scherm werd geprojecteerd: 'Ik heb nergens spijt van'. Van deze operawandeling zeker niet, dit maakte zeker 'sense'.

afbeelding van   Operadagen Rotterdam

door: Operadagen Rotterdam

Terug