Blogs

Daral Shaga

Het was een heel mooi stuk. En toch vond ik het stom. Misschien komt het door het Frans, ik hou helemaal niet van Frans.
Het komt denk ook doordat het verhaal de hele voorstelling hetzelfde gevoel opriep. Een gevoel waar ik het liefst voor wegren.

Ze rennen en vliegen en springen en vallen
Ze gaan op weg naar een plek waar ze niet naartoe willen
En ze geven niet op
De angst voor de plek waar ze het liefst willen blijven is te groot

Niet dat ik mijn kop in het zand wil steken. Maar ik ben jong, naief en enigzins optimistisch. Hoe kunnen zij overleven zonder soms eens een grapje te maken? Hoe kunnen zij blijven doorlopen zonder elkaar soms de liefde te verklaren? Hoe kunnen zij in godsnaam blijven ademen zonder soms te dansen alsof ze daarvoor zijn geboren?

De beelden zijn mooi, het doek waarop geprojecteerd wordt geeft een gevoel van afstand. Een afstand die steeds kleiner wordt. De vluchtelingen komen dichterbij.

Ze hangen in rekken en armen en touwen
Ze vliegen door de lucht
En ze geven niet op
Iedere keer als ze op de grond terecht komen zijn ze dichterbij de grens

Het verhaal vordert en blijft hetzelfde tegelijkertijd. Ik laat de Franse teksten achterwege en kijk vol bewondering naar de circus-trucs.
Ik mis een knipoog. Een kleine. Gewoon ergens. Iets wat laat zien dat de vluchtelingen mensen zijn zoals jij en ik. En geen wegrennende beesten.

afbeelding van Doris  Schakenbos

door: Doris Schakenbos

Doris Schakenbos (1991) is ontwerpster en studeert dit jaar af bij de Willem de Kooning Academie met haar eigen dichtbundel. Zien wat ze zoal maakt kan hier: dorisschakenbos.tumblr.com

Terug