Blogs

Private View

Gluren bij de buren kan soms de moeite waard zijn. Bekijken bekeken worden zonder dat iemand het merkt. Een mooi gegeven, zeker als je ook het publiek daarbij betrekt. Want zijn we in het theater ook niet lekker aan het gluren in het donker naar de acteurs, veilig op onze stoeltjes. Aan de andere kant laten deze acteurs en zangers zich graag zien. Een kwestie van bekijken en bekeken worden.

Vorig jaar zag ik Solseo in Siberia en daar voor Bluebeard van 33 ½ collectief. De videoprojecties die zij maken, zijn jaloersmakend. Zij zorgen altijd voor visueel spektakel. Ook in deze voorstelling pakken ze uit met drie grote schermen waarvan er twee kunnen rijden. Er worden beelden van Hitchcock en zelf gemaakte beelden gebruikt. Dat levert mooie plaatjes op. De schermen zijn vensters waardoor je bij anderen naar binnen kunt kijken. De muziek is modern, mooi maar ik vind het niet echt heel spannend. De teksten zijn associatief op de thema's uit de film. De spelers staan naast de grote schermen en verrijden die af en toe. Zo ontstaan er steeds wel andere beelden, maar omdat ze dit een aantal keren herhalen wordt het een beetje saai en onduidelijk waarom ze met die dingen gaan rijden. De beelden zijn wel heel tof. Vooral de opname van kleine interieurs in de magnetron. Daar moet je maar opkomen. Het nadeel van de grote schermen is wel dat de zangers een beetje wegvallen het niet winnen van het visuele geweld waar ze voor staan.
Omdat er niet echt ontwikkeling in het stuk zit, gaat het me na een half uurtje vervelen. De beelden gaan zich herhalen en ook de muziek blijft een beetje hetzelfde. Uiteindelijk gaat het licht aan in de zaal en worden wij geconfronteerd met het feit dat wij ook voyeurs zijn. Tja, als dit mij buren waren had ik allang de gordijnen dicht gedaan.

afbeelding van Minnekus de Groot

door: Minnekus de Groot

Minnekus de Groot (1967) is theatermaker, communicatieadviseur en blogger. Meer van hem lezen? Bekijk dan zijn weblog.

Terug