Blogs

Rache - De aantrekkingskracht van het afstotelijke

Het toneel is aangekleed met panelen en kleine podia van 'steen'. Samen met de aanblik van vier vrouwen schiet het beeld van Jane Fonda als Barbarella door het hoofd. Gezien Tarenskeens fascinatie voor vrouwelijke muzen een niet onlogische gedachte.

Het kan niet anders dan dat solistenensemble Electra de componist tot extra inspiratie heeft gediend. Michaela Riener, Susanna Borsch, Saskia Lankhoorn en Monica Germino zijn multitalenten en overtuigen ieder zowel als zangeres, actrice en instrumentaliste. Dat is een van de sterkste kwaliteiten van deze voorstelling en een doorlopend genoegen.

Tarenskeen presenteert ons vier vrouwen wie onrecht is aangedaan en ze nemen het heft in eigen hand. Er is bloed gevloeid: vier maal heeft een man het moeten ontgelden. Elektra (met de prachtige stem van Riener) vermoordde haar moeder met dezelfde bijl waarmee die Elektra's vader doodde. Elektra's instrument is de trom die ze suggestief bewerkt met een knots. Wanneer ze uiteindelijk in haar wraakzucht de knots dwars door het trommelvel slaat en haar hoofd in het gat steekt, wordt de klassieke dramatiek van een nieuw en krachtig beeld voorzien.

In de Duitse rechtbank heeft Marianne Bachmeier de moordenaar van haar kleine dochtertje doodgeschoten. De teksten die we horen komen uit nieuwsberichten en rechtbankverslagen. Marianne (Borsch) zelf spreekt in eerste instantie via haar instrument, de blokfluit. Ze wil een coherent verhaal houden maar laat de fluit steeds stotteren, schreeuwen, snerpen. Ze wordt omschreven als een mooie, jonge, slanke, slimme vrouw; het cliché van de femme fatale doemt op. Maar wanneer ze dan eindelijk spreekt, klinkt de stem van een koele killer. Het voelt als een spiegel die ons wordt voorgehouden; begonnen we immers geen begrip te tonen voor haar actie?

Met de Bijbelse Judith zet Lankhoorn een verleidster neer. Haar lange, blonde haren en zacht-hese fluisterstem roepen een Lorelei-beeld op. Ze omkleedt haar teksten met de ronde klanken uit een oude synthesizer. Met de aanklachten tegen God zou je bijna vergeten dat deze getroebleerde dame het hoofd van Holofernes eigenhandig afgehakt heeft. De toenemende verkilling in de muziek doet je langzaam de ogen openen.

Germino hanteert de viool als het zwaard waarmee de bruid uit Tarentino's 'Kill Bill' een vrouw vermoord. Dat is slechts één uit een lange rij van slachtoffers. Scriptaanwijzingen en scenebeschrijvingen vormen de teksten. Het zou amusant kunnen zijn, ware het niet dat de attaque van de stok op de snaren je steeds overeind doet zitten in je stoel. Germino's uitstraling is zeker zo intens als die van Uma Thurman: katachtig en op het scherpst van de snede.

'Waarom leren we niet van de vogels die de zorg van hun ouders waarderen?' is de vraag die het einde inluidt. De poëzie hiervan kan nauwelijks nog gewicht hebben; met de overtuigde wraakacties is het allen rood voor de ogen geworden. Tarenskeen heeft met zijn vier portretten archetypes van een individualiteit voorzien, en met een klein maar afwisselend instrumentarium een boeiend klankbeeld neergezet. Soms hysterisch en complex, dan weer sussend en lieflijk. Het bloed stolt in je aderen.

afbeelding van Marc van der  Heijde

door: Marc van der Heijde

Marc combineert zijn liefde voor klassieke muziek met zijn professionele expertise. Hij ondersteunt musici, muziekensembles en -organisaties, zie www.greenroomcreatives.nl

Terug