Blogs

HOOP Een handreiking

In 2014 plantte schrijver/regisseur Stijn Devillé met Angst zijn vuist tussen onze ogen (zie mijn blog). Een reconstructie van een noodsituatie rond een bank liet ons verslagen achter. Als krantlezer had je al niet het idee dat een individu er grip op kan hebben, als theaterbezoeker werd dit besef nog eens stevig voelbaar gemaakt. Hoe verrassend dan, dat de afsluiter van de trilogie (die begon met Hebzucht) zich niet neer wil leggen bij de situatie 'zoals die er is'.

We zien allereerst echter de bekende raderen weer draaien: de burgemeester en zijn secretaris, in politieke strijd met de minister van Economie & Energie, in onderhandeling met de CEO van Energo die de kernenergieproductie wil opvoeren. Een hittegolf heerst, maar de energietoevoer hapert en het huisvuil ligt onopgehaald op straat. Botsende belangen, opportunistische beslissingen.

Natuurlijk vinden we dat verwerpelijk, maar wat doe je eraan? Devillé laat zijn personages zich hardop afvragen: wie maakt onze toekomst? Waar ligt de macht?

Zie daar: Egon Starck, de briljante ondernemer. Een amalgaan van Steve Jobs en Elon Musk. Iemand die zich per definitie niet conformeert aan bestaande processen en patronen. En die in de loop van de voorstelling weer een fantastisch plan voor energiedistributie ontwikkelt. Maar: ook dat staat nogal ver weg van mij, als individu met iets minder impact in de wereld.

Devillé is een goedgemutst heerschap en met Hoop zegt hij ons: de realiteit is slechts één van vele mogelijkheden. Hij vertaalt het naar het individu, met het personage van de minister die een hersentumor blijkt te hebben. Deze persoonlijke crisis bevrijdt haar van het juk dat het werk meebrengt en in deze nieuwe vrijheid durft ze volledig voor zichzelf en Het Goede te gaan.

Wanneer de afsluiting dan een Microsoft-presentatie dreigt te worden (Enable! Encourage! Exemplify! Engage!), kunnen we ons toch vasthouden aan de inspirerende voorbeelden. Over de waarde van afval, waarbij oude vuilstortplaatsen worden ontgonnen voor herbruikbare grondstoffen. Over een collectief van gemeente en burgers dat voor Stuttgart tot een eigen energiebedrijf heeft geleid. Het kan heel klein beginnen: drie mensen starten al een windmolencoöperatie. Letterlijk en figuurlijk: power to the people!

Het mooie aan Devillé's regie is de genadeloosheid van de presentatie. Scenes vloeien naadloos in elkaar over, en het is aan een geweldig driekoppig combo (die 1000 instrumenten lijken te spelen) om overgangen aan te zetten, scenes een pols te geven en de constante stroom van dialoog van contrast te voorzien. De acteurs van Het Nieuwstedelijk zijn, heel passend, net iets 'larger than life' en vormen een hecht gezelschap. Uiteindelijk is dit één stuk prachtig doorgecomponeerd muziektheater, dat nog lang nazingt in het hoofd.

afbeelding van Marc van der  Heijde

door: Marc van der Heijde

Marc combineert zijn liefde voor klassieke muziek met zijn professionele expertise. Hij ondersteunt musici, muziekensembles en -organisaties, zie www.greenroomcreatives.nl

Terug