Blogs

Parsifal - The Grand Opera

Wanneer er een spel wordt gespeeld, kun je de deelnemers in grofweg twee groepen verdelen: de felle fanatisten en de kalme kijkers. Waar de felle fanatisten vooraan staan en hun mening luid laten gelden, doen de kalme kijkers een stapje opzij en denken stilletjes over de beste spelstrategie, voor het geval hen iets gevraagd wordt. Ikzelf behoor tot die laatste groep, zo bleek tijdens Parsifal - The Grand Opera.

Parsifal, waar ben je?
Nadat ik mijn fiets voor het Oude Luxor heb geparkeerd, loop ik lichtelijk nerveus de zaal in. Op tijd zijn leek me een goed begin voor mijn allereerste operabezoek ooit, maar eenmaal in de zaal blijk ik de enige te zijn zonder A3-papier met blauwe lijnen en zwarte tekst. Geen paniek, ik kan dit. Ook zonder A3-papier met blauwe lijnen en zwarte tekst. Kom maar op Parsifal, ik heb er zin in! De voorstelling begint en de vrouw naast me snuit haar neus.

Doink bong beep trrrr
Het woord opara associeer ik met serieus, met zwaar, met donker en met complex. Na de voorstelling blijft alleen complex over. Het verhaal van Parsifal wordt de bezoekers een aantal keer uitgelegd. Soms ernstig, vaker luchtig. De componist wordt geƫerd. Soms gewichig, vaker vol humor. Waarom complex wel overeind blijft? Omdat we de hoofdpersoon van het verhaal nooit te zien krijgen. Omdat de bezoeker na de eerste akte zijn rode theaterzetel moet verlaten. Omdat de afloop van het stuk afhangt van de felle fanatisten en de kalme kijkers. Omdat er over de grens tussen publiek en cast heen wordt gestapt. En vooral omdat de muziek van doink bong beep trrrrr gaat en nog steeds prachtig klinkt.

Ik zit in de voorstelling, en jij?
Met alle deelnemers van de voorstellig lopen we richting de volgende locatie. Want, we're gonna play the game. Het publiek heeft de rol van deelnemer gekregen, de cast de rol van gamecoaches. Een spel moet worden gespeeld om de afwezigheid van Parsifal te vereffenen. Verwonderde blikken en oude bekenden kruisen elkaar. "Hej, wat leuk jou hier te zien! Ik zit in de voorstelling, en jij?"

Betoverd is ze, ja, wellicht
Na akte iii verzamelen we ons om uit te kijken over de stad. Het trompetgeschal lijkt boven mij langs te blazen. Mijn blik volgt de richting van het geluid. Het geluid volgt de richting van mijn blik. Kalm kijk ik naar de lichtjes onder ons, want betoverd door deze voorsteling was ik zeker.

door: Justien Beijn

Justien Beijn is vormgever en verhalenmaker. Ze kan niet kiezen tussen tekst, beeld, koffie en keramiek en maakt het daarom maar allemaal. Gewapend met een camera en constante twijfel is ze opzoek naar de romantiek van het dagelijks leven.

Terug