Blogs

Recensie van het publiek bij Parsifal - The Grand Opera

Ik loop De Trap af, met uitzicht op de lange rij wachtenden die tot de tramhaltes bij Rotterdam Centraal staat opgesteld. Achter me hoor ik een man een boze monoloog afsteken. 'Ze zeiden dat ze zouden regelen dat we allemaal een gratis drankje zouden krijgen, maar er was één of ander operading in het restaurant, dus dat kon niet doorgaan.'

Ik ben de afgelopen drieënhalf uur met het publiek van Parsifal – The Grand Opera meegelopen van het Oude Luxor via het Hofplein naar het Groothandelsgebouw. Een interessante groep, die door het gebrek aan samenspel grote thema's aansnijdt zoals generatiestrijd en het belang van samenwerking.

Na een niet heel opvallende eerste akte waarin het vooral draait om 'Opera kijken', vertrekt het publiek de straat op. Pas bij het naar buiten lopen valt me op hoe groot het aandeel kinderen in het ensemble is. Een aantal publieksleden draagt een voorwerp uit de voorstelling, en loopt begeleid door muzikanten voor de groep uit. Er voegen zich op straat meer mensen bij het publiek. Ze blijven staan, wijzen en maken foto's.

Nadat we het Hofplein zijn overgestoken, wordt het publiek opgevangen door gamecoaches (de acht leden van Club Gewalt, die meespelen in de voorstelling) en opgedeeld in teams. Voordat we het leegstaande kantoorpand waar de tweede akte plaatsvindt in mogen, geeft mijn team al een voorbode van wat er binnen te wachten staat. Onze gamecoach probeert van alles uit het groepje te krijgen, maar krijgt weinig reactie terug. Het lukt ons niet om samen een yell uit te voeren en er zijn te weinig leden die de trap willen nemen in plaats van de lift, waardoor we geen voorsprong krijgen.

Binnen voert het publiek in teams een spel uit, waarbij ze blokken van elkaar moeten veroveren om een toren te bouwen en een speer te winnen. Ik speel het spel samen met een jongen van een jaar of veertien en zijn vader. Later voegt een vrouw die eerst niet meedeed zich erbij, maar eist wel dat alles opnieuw aan haar uitgelegd wordt, waardoor we onderhandelingstijd verliezen. De rest van het team, overwegend van een oudere generatie operapubliek, staat met de armen over elkaar naar ons te kijken. Soms werpen ze een blik naar elkaar met een klein lachje.

Aan het eind van de tweede akte wordt het publiek voor het Prisoner's Dilemma gesteld, waarbij uiteindelijk twee teams kiezen om niet samen te werken met de andere teams. Vervolgens hoort het publiek een toespraak aan over compassie, hebzucht en flatgebouwen, en applaudisseert opnieuw. Daarna vertrekt het als onschendbare massa via het Weena naar De Trap, waarbij de jongste publieksleden opnieuw voorop lopen en een voorwerp uit de voorstelling dragen. Nu nemen opvallend meer publieksleden liever de trap dan de lift. Bovenop het Groothandelsgebouw sluit het publiek gezamenlijk af, applaudisseert, en bewondert op het dak nog even de stad.

Een vernieuwende, maar zoals sommige publieksleden al zeggen vrij lange verhandeling waarin de strijd wordt getoond tussen traditioneel operapubliek en nieuwe vormen van muziektheater. Voornamelijk in de tweede akte en in het lopen van locatie naar locatie wordt dit interessant uitgewerkt. Maak het zelf mee, en onthoud: hoe meer mensen meedoen aan het spel, hoe leuker het voor iedereen wordt.

afbeelding van   Publieksrecensies

door: Publieksrecensies

Er wordt al zo veel geoordeeld over theatermakers; hoe zit het met het publiek? Publieksrecensies neemt uw bijdrage aan voorstellingen en festivals onder de loep. Elk publiek krijgt drie sterren, omdat recensies met drie sterren niets zeggen over een voorstelling. Meer recensies zijn te lezen op publieksrecensies.nl.

Terug