Blogs

De Operawandeling

De bewoners van de Admiraliteitskade verzamelen zich in hun erkers. Hun uitzicht is elke dag mooi en altijd is er wel een bootje te zien. Maar niet elke dag vervoert zo'n bootje een zangeres en een pianist. Dat gebeurt alleen tijdens de Operadagen.

In Garage Rotterdam worden we 'door het dagelijks leven heen' gelezen. Een emotioneel monoloog waar ik het ontzettend eens ben met de zin "achteraf blijken zinloze dingen sleutelmomenten te zijn." In het Slaakshuys worden we getrakteerd op duizelingwekkende tonen waar klarinet en vrouwenstem in elkaar overgaan. Mijn oren suizen, totale verwarring: wat komt waar vandaan, wat is wie, wie is wat? Een enkeling durft van zijn stoel op te staan in de hoop de verwarring op te lossen.

Op weg naar Podium o950 voor het derde deel van de voorstelling, wandelen we over de Admiraliteitskade. De klanken schallen over het water en trekken bewoners naar het raam. Een man staat te filmen, een vrouw lepelt soep uit haar kom. Vragende gezichten openen de ramen om de muziek te kunnen horen. De grote groep mensen die langs het water loopt, voelt een stil verbond; wij weten wat dit is, wij hebben een kaartje voor de voorstelling en weten wat er gebeurt. Tot een man uit de groep begint te zingen. Het stille verbond maakt plaats voor verwondering en een lach. Ook wij, bezoekers van De Operawandeling, worden verrast tijdens onze tocht door het decor. Het decor van de stad.

door: Justien Beijn

Justien Beijn is vormgever en verhalenmaker. Ze kan niet kiezen tussen tekst, beeld, koffie en keramiek en maakt het daarom maar allemaal. Gewapend met een camera en constante twijfel is ze opzoek naar de romantiek van het dagelijks leven.

Terug