Blogs

SLUMBERLAND Ik ben die plus in 6+

Het zou te stom zijn om deze voorstelling in feitelijkheden te willen beschrijven. Hoe het podiumbeeld eruit ziet, de toetseninstrumenten waarmee An Pierlé en Fulco Ottenvanger zichzelf begeleiden, de monitors en het projectiescherm. Eigenlijk moet je in een staat van knikkebollen zijn, om te begrijpen dat dit soort zaken er niet toe doen. Dat er een andere wereld is, die op het punt staat om zich aan je te tonen. Dat wil zeggen; als je de slaap kan vatten.

De makers, waarbij zeker ook beeldenschepper Nathalie Teirlinck genoemd moet worden, hebben een onwaarschijnlijke prestatie verricht: ze hebben sluimer en slaap met tekst, muziek en beeld naar een podium weten te krijgen. En daar, met de contouren van een vage wolk en de ongebreidelde fantasie van de droom, vertellen ze ons verhaaltjes. En al is de voorstelling gericht op 'een jong publiek': niemand kan zich onttrekken aan de staat-van-zijn in dromenland.

Mocht je niet meer dezelfde angsten en dromen hebben als de kinderen die ze ons vertellen, dan weet je nog wel hoe oud je was toen je ze wel had. Bang om te gaan slapen, omdat je de weg terug misschien niet meer weet. Wakker worden op een plek die je niet kent. En dan dingen doen die niet mogen, omdat je weet dat je toch niet wakker bent.

Met de afgezant van dromenland, het zandmannetje, met in toonsoorten ongrijpbare en vreemd-meanderende melodieën, met dubbelgelaagde beelden die de droomherinnering vaag en toch zo helder maken, heeft het gezelschap de essentie van het onderwerp weten te vangen. Een niet-aflatende stroom van prachtig uitgewerkte ideeën doet hopen dat deze makers ook in andere omstandigheden hardop kunnen blijven dromen.

afbeelding van Marc van der  Heijde

door: Marc van der Heijde

Marc combineert zijn liefde voor klassieke muziek met zijn professionele expertise. Hij ondersteunt musici, muziekensembles en -organisaties, zie www.greenroomcreatives.nl

Terug