Blogs

‘Mi have a droom, Rotterdam’ – Het Hart van Rotterdam

Al snel kwam ik tot de conclusie dat John Buijsman in de loop der jaren een vast publiek heeft opgebouwd. Toen hij van achter in de zaal richting het podium liep kon hij het niet laten wat bekenden te groeten in de zaal. Als een van de glazenwassers van De Rotterdam vertelt hij als voice-over van zich op het scherm over zijn werk. 'En er zit geen Ajax in die emmer, hè. Gewoon Dreft.' Toen het scherm (lees: de ruit) schoon was, klonk er muziek te midden.

John Buijsman, een ervaren acteur en groot verteller, begon bij het begin van de revue Het Hart van Rotterdam. 'Je moet over dat puin heen'. Stilstaan bij het verleden om naar de toekomst te kijken. In het verhaal van het personage Freek, de achtste generatie slager, hoorde ik tussen de regels door dat je niet aan een succesformule moet zitten. Ook al is het best vreemd om een dierenwinkel te willen openen naast een slager. Maar wie ben ik?

Diezelfde vraag krijgen we voorgesteld in een gesprek tussen co-schrijfster Elfie Tromp, gespeeld door Buijsman, en zichzelf. Want hoe kijken we naar de rol van de vrouw in de toekomst? Wanneer je als vrouw niet eens zonder lastig gevallen te worden naar de trein kunt lopen? Uitgemaakt wordt voor van alles en nog wat? Zelfs met succes als schrijfster delf je nog steeds het onderspit onder de mannelijke lezers. Word je in de toekomst als vrouw dan wel serieus genomen? Of worden we bij teveel succes en vooruitgang aan de kant gezet?

Na de geschiedenisles van zoveel jaren wederopbouw, veranderingen in de maatschappij en de samenstelling blijft de vraag over hoe we de toekomst dan tegemoet gaan? In het laatste deel werd er dan ook terecht afgesloten met een vooruitblik. 'Mi have a droom, Rotterdam.' Niet alleen over vroeger, maar ook hoe we later terug kijken op nu. Het Hart sloot ten slotte af met het scherm dat omhoog ging zodat wij met de speler en muzikanten van het stuk ook door het raam uit kunnen kijken op het echte Hart van Rotterdam.

Na de staande ovatie was het dringen geblazen richting de uitgang. Het was warm geworden in de zaal. Ik besloot de revue op het dak van Groot Handelsgebouw te laten bezinken. Goed theater laat je ten slotte nadenken. Overal trof je toeristen, families, stelletjes, festivalbezoekers en verdwaalde dromers, allen genietend van het uitzicht over de stad. De stad rondom het dakterras lichtte steeds meer op, vroeg ik me bij elk gezicht af wat hun hart deed kloppen. Hoe zouden zij Rotterdam zien vanaf hier, welke dromen zouden zij erbij hebben? Terwijl de avond viel konden we ons er mooi aan overgeven.

afbeelding van Renato  Proper

door: Renato Proper

Renato Proper (1986) begon in 2010 te bloggen over o.a. De Internationale Keuze, Geen Daden Maar Woorden, de Rotterdamse Orgeldagen en Operadagen Rotterdam. Hij is nog steeds te strikken als blogger, maar is tegenwoordig vooral actief als schrijver en dichter onder het pseudoniem Miguel Santos. In 2013 publiceerde hij zijn debuutroman 71|17, dat gevolgd gaat worden door een dichtbundel. Ook organiseert hij de Poetry Slam Rotterdam en het poëziepodium Het Nieuwe Dicht en is hij huisdichter van het radiostation Open Rotterdam. Zie ook miguelsantos.nl voor zijn poëzie of 7117.nl voor zijn debuutroman.

Terug