Blogs

Het Hart van Rotterdam

"Lidia!" We staan te wachten tot we de zaal van Kriterion in mogen. Een zaal boven in het Groothandelsgebouw, precies onder de gevelbelettering. Een zaal waar panterprint vloerbedekking ligt. Het geroezemoes verstomt. "Ik zoek Lidia," zegt de vrouw, het publiek lacht. Voor een moment denken we dat ze erbij hoort, je weet immers nooit waar het toneel begint. "Peter!" haha "Maarten!" haha "Telefoon voor Hanstweedehandstoesteltwaalf" ... . We mogen naar binnen, de muziekanten spelen hun eerste noten, Buijsman komt op; nu begint de voorstelling echt.

Op vrolijke toon worden we meegenomen in het ontstaan van Het Hart Van Rotterdam, waarna passages uit verschillende perioden van de wederopbouw volgen. "Later weten ze niet meer hoe het was in Rotterdam, hoe we leefden" zegt John Buijsman ons. Maar het publiek vult zachtjes zinnen aan en stoot elkaar aan met herkenning in de ogen. "Dat is in Kralingen..." "Weet je nog toen wij..." "Zijn dat niet de hofbogen..." "Je suis... ja inderdaad".

Onder begeleiding van de muziekanten wordt Mi have a droom gelezen. Het publiek klapt 4 strofes te vroeg en het doek achter het podium schuift omhoog. In het uitzicht wat ontstaat priemt het puntje van de haaienbek nog net het venster binnen, de torens van de Nationale Nederlanden steken fier in de lucht en de cijfers op het oude Shellgebouw houden ons bij de tijd. 21.22. De voorstelling eindigt en samen kijken we uit over het hart van Rotterdam.

door: Justien Beijn

Justien Beijn is vormgever en verhalenmaker. Ze kan niet kiezen tussen tekst, beeld, koffie en keramiek en maakt het daarom maar allemaal. Gewapend met een camera en constante twijfel is ze opzoek naar de romantiek van het dagelijks leven.

Terug