Blogs

Interessante visie – Shifting Ground

'En, wat vond je ervan,' vroeg het garderobemeisje dat nu de deur voor me open hield. Ik wilde net de Schouwburg verlaten.
'Interessant,' antwoordde ik en stond stil.

'Oké, ik hoop hem morgen te zien. Dan ben ik zaalwacht bij die voorstelling.'
Ze klampte zich vast aan de deur die ze nog steeds vasthield.
'Nou. Ehm. Ja. Het is wel een aanrader, het heeft een hele interessante visie.'
'Een visie?'
'Ja. En nu hoop ik dat ik het goed heb begrepen. Maar wat ik er uithaalde was dit. De mensheid, zijn in verhouding zo klein als een kiezelsteen in het universum, op deze aarde. In plaats van dat te realiseren zijn we te druk met andere dingen die ons niet verder brengen. Tegelijkertijd heeft de natuur een eigen ontwikkeling die ze doormaakt. En ja, in de context van de huidige maatschappij is dit een interessante visie. En je mag de deur wel loslaten, hoor.'
'Wacht even. Ja?'
Iemand riep iets in haar oortje.
'Ok. Ja. Maar, hoe bedoel je dat? In de context van nu?'
'Nou, we kijken niet naar het grotere geheel. In plaats daarvan pakken we vergrootglas na vergrootglas om steeds verder in te zoomen op zoek naar details, ons vastgrijpend aan iets waarvan we denken dat het er is. Alleen maar bezig met het aanbidden van waardeloze, of de verkeerde dingen, om maar iets te aanbidden. Zonder dat heeft niets betekenis.'
'Oh, wauw.'
'Precies. En terwijl we dat doen, proberen we elkaar enkel te overstemmen, te overschreeuwen. Soms harmonieus, maar het leidt alleen maar meer tot ruis, ruis en nog eens ruis. In sommige geprojecteerde beelden zag ik Trump, bijvoorbeeld.'
'Oh, maar dat is wel bijzonder. Nou ja, niet als je die context aanhoudt, nee.'
'In dat opzicht niet, nee. Maar ik moest ook denken aan dode varkenskoppen. Krioelende menigtes. Niet dat het dan normaler is, maar dat is wat ik zag en dacht.'
Ze lachte even, blozend.
'Nou, het zegt wel iets over waar je nu mee bezig bent.'
'Ja, zoiets. Niet heel erg. Maar goed, de natuur. En het grappige vond ik dat terwijl al die chaos die wij zelf creëren ons misschien wel kan vernietigen. Ik bedoel, laten we eerlijk zijn dat het niet heel lekker gaat in de wereld door het toedoen van de mensheid. Onderling ook niet.'
'Nee, dat is wel waar.'
'Maar misschien ook niet. Het stuk eindigde met de natuur die zichzelf weet te herstellen door juist op zoek te gaan naar de symmetrie in zichzelf. De symmetrie is dan weer de balans. Wat er ook gebeurt, ze zal daar altijd naar terugkeren om zichzelf in stand te houden. Dus dat maakt ons heel klein. Ook al denken wij van niet. Dat heeft misschien wel als gevolg dat de mensheid eerder van de tafel geveegd zal worden dan de rest als wij niet passen in het natuurlijk evenwicht. Maar ik kan er ook helemaal naast zitten.'
'Aha,' giechelde ze, 'dat is nog best veel dat je er uit haalt. Ik ben nu helemaal benieuwd, vooral of je gelijk hebt.'
'Daar ben ik ook benieuwd naar. Fijne avond nog.'

afbeelding van Renato  Proper

door: Renato Proper

Renato Proper (1986) begon in 2010 te bloggen over o.a. De Internationale Keuze, Geen Daden Maar Woorden, de Rotterdamse Orgeldagen en Operadagen Rotterdam. Hij is nog steeds te strikken als blogger, maar is tegenwoordig vooral actief als schrijver en dichter onder het pseudoniem Miguel Santos. In 2013 publiceerde hij zijn debuutroman 71|17, dat gevolgd gaat worden door een dichtbundel. Ook organiseert hij de Poetry Slam Rotterdam en het poëziepodium Het Nieuwe Dicht en is hij huisdichter van het radiostation Open Rotterdam. Zie ook miguelsantos.nl voor zijn poëzie of 7117.nl voor zijn debuutroman.

Terug