Blogs

Recensie van het publiek bij Akasha – Rosa Ensemble

In de buurt van de garderobe voeg ik me bij het publiek van vanavond. Zoals in de rest van de programmering van de Operadagen is het ensemble divers: van jong en in strakke broek met gaten, tot grijs, in zondagse kleding, en licht geurend naar groene zeep.

Er heerst bij mijn aankomst wat verwarring omtrent de route naar de grote zaal, omdat de trap afgesloten is. Enkele publieksleden hijsen zich toch de trap op, maar worden teruggeroepen door een omroepster die duidelijk maakt dat het publiek via de artiesteningang naar de grote zaal zal worden geleid. Ik volg dat deel van het publiek dat de trap neemt in plaats van de lift, en kom via de coulissen van de grote zaal uit op het podium. Hier blijkt het dat publiek niet alleen zo brutaal is om óp het podium te gaan zitten, maar ook nog eens te midden van de spelers en muzikanten. In een kring met meerdere ringen staan klapstoelen opgesteld. Ieder publiekslid dat doorkrijgt dat er meerdere ringen zijn, versnelt de pas en probeert om een plek op de eerste twee ringen te bemachtigen. Sommigen vinden dit streven zelfs zo belangrijk, dat zij een decorstuk verplaatsen. Kennelijk zijn de hoge spiegels die tussen de stoelen staan niet met een reden precies in die hoeken opgesteld.

Een vrouw twee stoelen naast mij (op de tweede ring) begint bij aanvang van de voorstelling te hoesten. Als na een paar minuten publieksleden van alle ringen zich in bochten hebben gewrongen om naar haar te kijken, mompelt ze tegen haar buurvrouw: 'Oh, wat erg...'. Hierop pakt de buurvrouw haar tas onder haar stoel vandaan, begint erin te zoeken en haalt een doosje tictacs tevoorschijn. Het rammelen van de snoepjes in het plastic doosje overstemt even de actrice die een paar meter verderop een tekst aan het opzeggen is.

Tijdens de rest van de voorstelling is het publiek muisstil. Dat is opvallend, aangezien het hypnotiserende, rustige geluid van de stemmen en instrumenten makkelijk overstemd had kunnen worden. Ik merk ergens halverwege de voorstelling dat ik al erg lang naar mijn schoenen zit te kijken, terwijl ik luister. Als ik op kijk, zie ik dat de meeste publieksleden met hun ogen dicht of met hun hoofd naar voren gebogen zitten. De oudere vrouw naast mij zit tegen haar buurman aangeleund en doet een dutje. Af en toe schrikt ze op van een zanger of instrument achter zich, en zakt dan weer weg. Ik zie minstens vijf andere publieksleden hetzelfde doen. Sommigen hebben een felle lamp op zich gericht en sluiten daarom de ogen, anderen lijken tijdens het rondkijken niet per ongeluk een ander publiekslid aan te willen staren.

Bij het applaus doet iedereen de ogen open, heeft het hoofd, en staat op. Tijdens het applaus zie ik veel glimlachende gezichten. We hebben met zijn allen fijn gedroomd.

afbeelding van   Publieksrecensies

door: Publieksrecensies

Er wordt al zo veel geoordeeld over theatermakers; hoe zit het met het publiek? Publieksrecensies neemt uw bijdrage aan voorstellingen en festivals onder de loep. Elk publiek krijgt drie sterren, omdat recensies met drie sterren niets zeggen over een voorstelling. Meer recensies zijn te lezen op publieksrecensies.nl.

Terug