Blogs

Dagboek van een verdwenene - Betekenissen als obstakels

Een voorstelling moet je op zijn merites kunnen beoordelen, zou je zeggen. Ofwel: ga zitten, wees ontvankelijk en het gebodene openbaart zich aan je. In het geval van Dagboek van een verdwenene blijkt dat lastig. De drie personages worden niet geïntroduceerd, maar de relatie tussen de jongere man en een vrouw, Zefka, krijgt gaandeweg zijn betekenis. Hij is verliefd op haar, een zigeunermeisje, en deze liefde veroorzaakt spanningen voor de man en zijn omgeving die haar niet accepteert. Ze blijkt ook nog eens zwanger van hem te zijn

De oudere man – is hij de vader van de jongere man? Ze hebben precies dezelfde kleren aan. Is hij de oude versie van de jonge man? Hij is in ieder geval de componist van het stuk – daar neergezet door dramaturge Krystian Lada en regisseur Ivo van Hove. De componist beleefde namelijk een soortgelijk drama, met zijn liefde voor een veel jongere muze. De as van zijn vrouw, die hij bij opkomst in een urn met zich meedraagt, spoelt hij door de gootsteen weg, om later de urn te vullen met de as van verbrande brieven of partituren, aan zijn muze gericht.

De dramatische impact van deze verwevenheid gaat makkelijk aan je voorbij als je het programmavel niet van tevoren leest – zoals ik dat niet deed. Het statische karakter van het oorspronkelijke libretto, prachtig vertaald in zang met pianobegeleiding, geeft weinig houvast in de ambities van de makers. Gelukkig staat dat het genieten van mooie muziek, inclusief nieuwe composities van Annelies Van Parys, niet in de weg. Tenor Ed Lyon en mezzosopraan Marie Hamard laden hun noten met de gewenste dramatiek, en pianiste Lada Valesova haalt een heel orkest uit haar vleugel. Het decor, semi-transparant met duizenden gaten, wordt op effectieve en bloedmooie wijzen belicht.

In de wens de compositie te ensceneren zijn de makers een paar stappen te ver gegaan. De beladen betekenissen die pas in het programmavel geduid worden, hebben de composities niet versterkt maar verzwakt. Gelukkig niet zodanig dat je niet kan inzien hoe mooi Janáčeks muziek is en gebracht wordt. En de belichting van het decor is te mooi om je ogen te sluiten. Da's winst.

afbeelding van Marc van der  Heijde

door: Marc van der Heijde

Marc combineert zijn liefde voor klassieke muziek met zijn professionele expertise. Hij ondersteunt musici, muziekensembles en -organisaties, zie www.greenroomcreatives.nl

Terug

Reageer

* Verplichte velden