Blogs

Before I die - Als de dood niet het einde is

Het decor zet de toon. Modern, omdat de ruimte wordt gedefinieerd door hoge gordijnen, uit semi-transparant plastic. Klassiek, vanwege de kleur en het patroon van het linoleum op de vloer. De kostuums kennen allemaal hun eigen vorm, maar delen een klassieke snit en tonen een ingetogen kleurpalet. De setting ademt rust en eenheid. Dit is de plaats waar we ons bevinden. Het blijkt een slagveld te zijn.

De voorstelling heeft een krachtig inzicht als uitgangspunt: in opera's als Norma en Madame Butterfly is de mannelijke hoofdpersoon het kwade element. Hij is de Schender van Eer, of de Verwoester van Onschuld. Die positie staat niet ter discussie; ze is nodig als drijfveer voor het drama. Je wordt geboren, ze noemen je Judas of Pilatus (of hier: Pollione of Pinkerton), en je bent de sjaak. Je zult de man in kwestie maar zijn.

Et voilà: daar staat die man. En daar ligt Norma, en daar ligt Butterfly. Vanuit de dood komen ze hem weer confronteren met zijn slechtheid. Daarvoor hoeven ze niet eens iets te zeggen; ze zingen enkele aria's en gooien hun hele lijf in de strijd om hem te kwellen. Je zou er wanhopig van worden.

Dat doet de man dan ook. Vanaf het eerste moment al. Op hoge toon en met veel armgezwaai geeft hij telkens weer zijn mening over de oneerlijke positie waarin hij is gebracht. Norma en Butterfly waren er toch zelf bij? Waarom draagt hij alle verantwoordelijkheid voor hun lot? Acteur Reinier Demeijer heeft een beklagenswaardige rol, dat is duidelijk. Maar tekst en regie doen daar nog een paar schepjes bovenop: zijn nonstop agitatie is het enige waarop zijn rol is gebaseerd. Dat is uitputtend voor de acteur, maar zeker ook voor het publiek. Je laaft je aan de begeleidende muziek, die vrijwel continu klinkt, en aan de aria's als ze klinken. Mits de man daar niet doorheen schreeuwt.

Het ensemble I Solisti bestaat voor de gelegenheid uit zes dames, die dankzij muziektheatermaakster Lies Colman met verschillende instrumenten de orkestpartijen tot overtuigend kamermuziekformaat weten te brengen. Sopranen Laura Bohn en Astrid Stockman komen gedurende de voorstelling steeds mooier in hun rol en sluiten met prachtig gezang af. Soms begeleiden ze elkaar in een aria – een passende ingreep in het oorspronkelijke materiaal.

Before I Die heeft veel charme in zijn uitgangspunt en uitwerking. Het eendimensionale karakter van de man detoneert daarmee; we kijken toch juist naar een mens van vlees en bloed? Laat hem wat meer ademen en alles komt goed. Ik beloof het.

afbeelding van Marc van der  Heijde

door: Marc van der Heijde

Marc combineert zijn liefde voor klassieke muziek met zijn professionele expertise. Hij ondersteunt musici, muziekensembles en -organisaties, zie www.greenroomcreatives.nl

Terug

Reageer

* Verplichte velden