Blogs

HUSH - Let op: dit concert kan klassieke muziek bevatten

Wat gebeurt er als je liederen van Monteverdi, Purcell, Scarlatti en anderen bij hun muzikale kladden vat en ze eens flink door elkaar schudt? Wat blijft er over? Waar zit de essentie van een lied – en wat kun je daar vervolgens dan mee? Puristen wees gewaarschuwd: het is nu tijd om te gaan rennen. Liefhebbers van experimenten om mooie muziek steeds weer te laten klinken: spits de oren.

Een spot, een toneel. Een meisje, een jongen. Twee stemmen, microfoons, een electrische gitaar. De herdefinities van Nora Fischer en Marnix Dorrestein liggen ver genoeg weg van het origineel om zelf origineel te zijn, en dichtbij genoeg om te fascineren. Ik genoot van hun visie op liederen die ik ken, die me dierbaar zijn, maar die ik graag ook anders wil horen als dat met fantasie, smaak en kunde wordt gebracht.

Dit concept is ook een succesvolle uitwerking van de grotere gedachte: 'Hoe krijgen we een nieuw publiek aan het luisteren naar klassieke muziek?' Als klassieke stemvoering, authentieke instrumenten en een geformaliseerde presentatie drempels opwerpen, waar kan dan de balans zitten tussen de essentie van de muziek, en de klanktaal van nu? Dat is misschien niet de eerste drijfveer van de musici geweest, maar ze dwingen zichzelf wel om op veel punten een standpunt in te nemen ten opzichte van die muziek en haar tradities.

Het begint al (goed) bij binnenkomst van de zaal: er klinkt muziek. De musici zijn ontspannen in hun korte praatjes rond de liedjes. Door de versterking is het mogelijk om een nieuw nummer te beginnen terwijl het publiek nog klapt. In alles maakt het een sfeer die de klassieke wereld niet kent, niet wil kennen of niet onder de knie krijgt.

En de grootste essentie van het succes: het laat inderdaad jonge mensen met overgave luisteren naar de schoonheid van materiaal van honderden jaren oud. In een nagesprek met musici en publiek blijkt in de acceptatie van de muziek zélf namelijk helemaal geen drempel te liggen.

Dan word ik gelukkig, want een nieuw publiek heeft een funky Purcell gehoord, en een meeslepende Monteverdi. Ooit heb ik klassiek ontdekt aan de hand van Deodato, met een discoversie van 'Also sprach Zarathustra'. En kijk eens waar ik nu ben – 'Hooked on Classics'. More power to you, Nora en Marnix!

afbeelding van Marc van der  Heijde

door: Marc van der Heijde

Marc combineert zijn liefde voor klassieke muziek met zijn professionele expertise. Hij ondersteunt musici, muziekensembles en -organisaties, zie www.greenroomcreatives.nl

Terug

Reageer

* Verplichte velden