Blogs

Poolnacht - Waarom zou een mens wel, en een berg niet koppig kunnen zijn?

We kijken naar nachtelijke sneeuwlandschappen en worden meegenomen in een ervaring van tijdloosheid, eenzaamheid en overwinning. Een experiment in de eindeloze nacht boven de poolcirkel vol overpeinzingen en kou.

Terwijl het maanachtige niemandsland aan ons voorbij trekt, vertelt de stem van Geert van Rampelberg hoe 'de tijd erodeert op deze plek'. Ook hier ontstaat routine in de dagen: drinken om warm te blijven, eten zonder trek, slapen zonder moe te zijn. En een wandeling door de sneeuw. Geert vertelt hoe het onophoudelijke donker de geest test.

Ook wij als bezoeker worden getest. Hoe goed kunnen we de haastige tijd van alledag loslaten bij de voorstelling? Hoe lang blijven we stilzitten wanneer we enkel abstract beeld en geluid voorgeschoteld krijgen?

Dan begint de verteller weer. 'Herinneringen worden niet in steen gebeiteld, nee, ze worden telkens herschreven.' Na verloop van tijd - wat weten we van tijd op een plek waar de tijd sneller beweegt? - komt er berusting in het verhaal. We praten niet over uren maar over hardslagen, we beleven de tijd in plaats van haar te meten. Zittend in de heerlijk warme zaal van de schouwburg omarmen we de melancholie van de ijsvlaktes, vergeten de tijd voor een moment. Met de rust nog in het hoofd, keren we na de voorstelling terug in de gejaagdheid van de stad. Van mij had deze voorstelling nog vele hardslagen mogen duren.

door: Justien Beijn

Justien Beijn is vormgever en verhalenmaker. Ze kan niet kiezen tussen tekst, beeld, koffie en keramiek en maakt het daarom maar allemaal. Gewapend met een camera en constante twijfel is ze opzoek naar de romantiek van het dagelijks leven.

Terug

Reacties (1)

  • Post uit Hessdalen
    Bedankt om je beleving van onze voorstelling te delen! Vele groeten van Post uit Hessdalen

Reageer

* Verplichte velden