Blogs

A Different Night at the Opera - Publieksrecensies

Operadagen Rotterdam geeft met A Different Night at the Opera elk jaar een bloemlezing van nieuw en experimenteel muziektheater, voor een nieuw en experimenteel publiek. Het publiek van deze editie levert op subtiele wijze commentaar op die opzet.

In het begin zit het publiek in de foyer van het RO Theater nog doodstil, onderuitgezakt, met een koptelefoon op. De paar bezoekers zonder grijs haar laten zich op infantiele toon toespreken door een medewerker die de koptelefoons uitdeelt. In de pauze stroomt de ruimte vol, en worden de leeftijdsverhoudingen wat meer rechtgetrokken. Het jonge publiek bestaat voornamelijk uit studenten en afgestudeerden van kunstvakopleidingen.

Als de groep een voorstelling in mag, doen de jonge leden hun best om vooraan te zitten. Er wordt braaf geluisterd en stilgezeten, soms aandachtig in een programmaboekje gekeken, maar de bierglazen glanzen in het tegenlicht. Dan verlaat de actrice plots het podium, en worden de schijnwerpers op het publiek gezet. Er klinkt harde, pompende muziek. Alsof er een knop omgezet wordt, begint men al zittend te dansen. Niemand lijkt de juiste maat te kunnen vinden, en de bewegingen worden beperkt door de armleuningen. Na acht maten houdt de dans abrupt op. Vergis je niet: er is iets in gang gezet.

In de daarop volgende pauze is iedereen wat bedaard, en lichtelijk in de war. Conformeren of je eigen plan trekken? Een jongen in een hoekje kiest voor het eerste, en begint stilletjes een boek te lezen. Een aantal kunststudenten begint stemoefeningen te doen en elkaar op theatrale wijze te informeren over de voorstellingen, al wordt dat alleen aangedurfd binnen groepjes van minstens drie.

Weer een andere zaal in. Er klinkt opnieuw harde muziek. Men begint enthousiast met meebewegen, maar de tribune kraakt te luid. Er wordt een aanzet gedaan tot meezingen, maar snel weer ingehouden. Toch kan het eerdere kantelpunt niet teruggedraaid worden. Nieuwe muziek, elektronische muziek, dat brengt pas een gevoel over. Een popballade uit 1990, dat is pas een klassieker. Waarom blèren we niet mee, gaan we niet op onze stoel staan? Het is niet zo dat het niet mag: de artiesten lijken er zelfs toe uit te nodigen. Maar waarom doen we het dan niet?

Een groot deel van het jonge publiek trekt de conclusie dat het gewoon aan die tribune ligt, en besluit verderop in de straat nog een optreden te bezoeken, maar dan te blijven staan. Opnieuw de elektronische muziek. Er wordt voorzichtig meegeknikt en met voeten getapt, maar daar blijft het bij. Misschien is het niet die tribune, maar beleefdheid tegenover de artiesten. Misschien is het toch nog te eng om tot actie over te gaan, de codes te doorbreken.

Na een pauze met een sit-in op straat, begeeft de groep zich naar de laatste ruimte. Hier is wel muziek, maar geen duidelijk herkenbare artiest. Nu mag het publiek los. Of nouja: los... Grote veranderingen beginnen met kleine stapjes.

Ik geef dit publiek drie van vijf sterren.

afbeelding van   Publieksrecensies

door: Publieksrecensies

Er wordt al zo veel geoordeeld over theatermakers; hoe zit het met het publiek? Publieksrecensies neemt uw bijdrage aan voorstellingen en festivals onder de loep. Elk publiek krijgt drie sterren, omdat recensies met drie sterren niets zeggen over een voorstelling. Meer recensies zijn te lezen op publieksrecensies.nl.

Terug

Reageer

* Verplichte velden