Blogs

  • Femmes Fatales – Offers - de preview

    Fatale vrouwen. Het klinkt zo spannend. Menig man begint meteen af te dwalen in zijn fantasie van wat voor fatale vrouw zij dan voor zich zouden zien. Een claimende, die haar klauwen in jou zet om je vervolgens nooit meer los te laten. Een dominante die je zowel fysiek als verbaal te allen tijde de baas is. Een sensuele, die elke man en vooral jou al wimperknipperend om haar vingers windt en jou offert aan haar grillen en/of lusten. Een kritische, een smachtende ofwel verlangende. In de wacht, uiteraard.

    lees meer
  • Over sterke vrouwen en dingen die voorbij gaan

    Femmes Fatales is de titel van de operawandeling die ons langs Cosima, Leonore, Butterfly, Mimì en Tosca leidt. Voor de operaliefhebber ogenschijnlijk bekend terrein, maar alle drie de voorstellingen werpen op heel eigen wijze licht op deze figuren. Als bij een proeverij worden ze ons voorgeschoteld.

    lees meer
  • Van den vos – Virtuoos verwarrend

    Als je dacht de setting van de Rotterdamse Schouwburg te kennen, verrast het toneelbeeld van deze voorstelling. Een glazen wand staat waar het toneel doorgaans ophoudt en de stoelen beginnen. Daarvóór: een groot vlak met een zwembad. Links staat een oude Lada, achterin zitten drie mensen. We kijken ze ook recht in het gezicht want de hele voorstelling wordt live gefilmd en op de glazen wand geprojecteerd. De reflectie verlevendigt vervolgens het vlak met het zwembad. Dat is het voordeel als je tweede balkon zit.

    lees meer
  • Collapse - ‘It’s opera, my dear!’

    Het is donker. Een ietwat sinister muziekje klinkt. Het toneel is ingericht voor een toetsenist, een bassist, gitarist, drummer en er staat een mooie jaren '50 rock & roll microfoon klaar. Een 'requiem voor de aarde' is ons beloofd en dat lijkt verpakt te worden in een rock concert. Ik kan mijn opwinding niet onderdrukken.

    lees meer
  • ‘And now, for something completely different……’

    Het laatste weekend van het festival 'Operadagen Rotterdam', dat eigenlijk net als 't IFFR, De Keuze en Poetry International op ieders 'to do'-lijstje zou moeten staan. En, geen gezeik, gewoon doen! Zeker als je een basishouding hebt zo van: 'give me the shizzle'. Rotterdammers uit alle lagen, verenigt U!? Het palet van het programma van de ODR is zo f@ckin geweldig.... O, het is bijna voorbij... Een terugblik van de een na laatste dag die begon op m'n fiets op weg naar de Witte de Withstrasse en daarna cross-town.

    lees meer
  • A love unsung - giechelen om de componist

    Een opera zonder zang, maar met beelden en gesproken tekst op film en live-muziek van vier muzikanten die reageren op de beelden. De muziek vertelt een verhaal over noten die hun eigen weg lijken te willen gaan. Over muzikanten die stiekem door blijven spelen. Over muziek die zich los worstelt van de compositie. Een kwartet in grote witte jurken schuifelt over het toneel. De hobo (Marieke Schut), viool (Jellantsje de Vries), altviool (Liesbeth Steffens) en cello (Doris Hochscheid) maken samen mooie klankkleuren, soms licht en vrolijk, soms emotioneel en meeslepend. Af en toe klinkt het als toegankelijke filmmuziek, maar dan is het opeens een onvoorspelbaar, komisch spel tussen de instrumenten. De muzikanten spelen op een wit vlak tussen allerlei platgewalste flessen en wijnglazen, een halve fiets, een half wit leren bankstel en andere spullen. Zij lopen, liggen, zitten, fluisteren en giechelen. Ja, ze giechelen, schieten dan in de lach, lopen op elkaar af en zetten direct het volgende stuk in.

    lees meer
  • De verwarming is stuk

    Een moeder hangt de was op, overhemden van een man, haar zoon. Drie moeders krijgen de uitslag van het onderzoek. 'Ik word kunstenaar' zegt een zoon aan de telefoon tegen zijn moeder, 'ik kan echt wel tekenen!'. Twee moeders zingen: 'de verwarming is stuk', één moeder zegt 'de verwarming is stuk'. Een 36-jarige zoon belt in paniek zijn moeder, hij weet ook niet waarom hij juist haar belt. Onvoorspelbare muziek klinkt, dreigend, komisch, ritmisch, maar wordt nooit louter begeleiding van de tekst. De teksten lijken soms eerder de begeleiding van de muziek.

    lees meer
  • Tosca – Een meesterlijke teaser

    'Ze klappen al en we hebben nog niets gezien', roept een man op de voorste rij. Uit de speakers klinkt een publiek dat applaudisseert alsof er een dirigent op komt. En de man blijkt de speler te zijn. Hij herhaalt zijn eerste zin nog maar eens en loopt dan naar de stoel tegenover het publiek. Grinnikend gaat hij zitten zoals wij, het publiek, vijf minuten eerder in de gang voor de Krijn Boon studio in de Schouwburg stonden: een tikkeltje onwennig, nieuwsgierig en schaapachtig grapjes makend. Bijna zoals ik ook ben gaan zitten, alsof je in een spiegel kijkt. Wat nog niet eens zo gek is in het theater. 'Aanvang.'

    lees meer